vlag-nederland20x30.jpgvlag-engeland20x33.jpg

Biografie: een reis door de tijd

Ik werd geboren in ZWOLLE als Suzanna Maria Dikkers. De appelboom stond die dag ineens in volle bloei. We keken vanuit ons huis uit op de Willemsvaart. Mensen kwamen voorbij op Vrijdag voor de markt, en op Zondag in hun beste pak.   
Op het water voeren Tjalken, een enkele Rijnaak, Skûtsjes met donker zeil en vracht voor de aannemer aan de overkant of ergens verder weg. Die veelvuldige voorbijgaande beweging is me bijgebleven.

STIEN EELSINGH maakte de kunstenaar in me wakker als adolescent. In plaats van het benauwde doosje kleurpotloodjes gaf ze me een stevig stuk houtskool en brede kwasten in de hand, en als levend model vaak jochies uit de buurt.
Ze wekte durf en zelfvertrouwen op. Stuurde m’n werk naar een internationale tentoonstelling.

ATELIERS ‘63

 Wessel Couzijn: "Hé Steward, this woman is good!"

Het toen zo rigide klimaat van de Rijksacademie schrok me af, na het gymnasium, en zo ging ik Kunstgeschiedenis studeren in Amsterdam, maar na een paar jaar wilde ik toch liever zelf  kunst maken. De Academieklas van de opleiding voor Tekenleraren in het Rijksmuseum leerde me de basisvaardigheden.
Daarna was de weg vrij naar de ATELIERS (’63) in HAARLEM, opgericht door o.a. Wessel Couzijn en Ger Lataster en andere vooraanstaande kunstenaars, als antwoord op de verstikkende sfeer bij de Rijksacademie om hier jonge kunstenaars de kans te geven hun eigen weg te vinden en zelfstandig ideeën te ontwikkelen en uit te werken, terwijl de kunstenaar-docenten zelf eens per week kwamen kijken, aanmoedigen, instrueren en weerwerk geven. Lotgenoten in de andere ateliers konden je ook over een dood punt heen helpen. Het is nu nauwelijks voorstelbaar wat een doorbraak die Ateliers zijn geweest voor het kunstonderwijs in Nederland.

VLAGGEN VOOR NIEUWE NATIES

colorfield.jpgIn 1966 kreeg ik op voorspraak van Wessel Couzijn een beurs voor de Art Students’ League in NEW YORK in de klas van LARRY POONS. In plaats van abstract expressionisme in pasteuze olieverf was daar sprake van Colour field painting   in grote kleurvlakken met acrylverf op ongeprepareerd doek. Fluweelzacht en transparant en vaak een verstilde sfeer. Voorbeelden waren Barnett Newman, Helen Frankenthaler, Frank Stella, Jules Olitsky, Kenneth Noland en Morris Louis. De wonderbaarlijke kleurcombinaties en de kennis van de wisselwerking van tinten hadden mijn medeleerlingen o.a. geleerd via Josef Albers (Bauhaus). De kleurbanen zou je ook vlaggen kunnen noemen, van nieuwe naties, zoals mijn golvende Sad Flag in donkerblauw en paars, en ook mijn bewegende gordijnen in zeefdruk, met indirecte verwijzing naar relatievormen of zomaar een waslijn. Na Berkeley Californië (winter 1967), waar bij de kunststudenten een levendige Flower Power sfeer hing, ging ik terug naar Nederland. Daar hoorde ik ineens bij de avantgarde en werd in 1970 als één van de officiële Nederlandse inzendingen getoond op de 2e Biennale Internationale de l’estampe in Parijs en ‘Dutch Graphics’  in het Fogg Art Museum van Harvard universiteit in Cambridge US. De tentoonstelling was bedoeld om een beeld te geven van de eigentijdse Nederlandse grafiek. Naast acrylverf had ik mij het zeefdrukken aangeleerd omdat de egale vlakken van matte drukinkt en scherpe contouren zo goed pasten als alternatief voor de schilderijen.

> colorfield

WEG NAAR BINNEN

Late 70-ger jaren vertoonde mijn kunst vaak een weerslag van mijn innerlijk leven, was meer figuratief en soms dramatisch. Het onderwerp kon variëren van verdriet, afscheid van een gestorven vader, een vertaalde jeugdherinnering of een vreemde fantasie. Het waren snelle pasteltekeningen of aquarelschetsen en schilderijen in dekkende acrylverf. Deze bevrijdende mogelijkheid wilde ik ook meegeven aan kinderen met emotionele problemen. Zo ging ik parttime therapeutisch werken met individuele kinderen op het Medisch Opvoedkundig Bureau. Het verminderde de prestatiedruk en gaf financieel wat armslag. De studie psychologie leek zinvol en na het doctoraalexamen werd ik parttime gezinspsychotherapeut met beeldende middelen bij een Jeugdinstelling voor geestelijke gezondheid van 1981 tot 1998. Uiteindelijk is daar een boek uit voortgekomen, geschreven samen met collega Wim  Klijn getiteld: Waar woorden tekortschieten, Praktijk en theorie van beeldende systeemtherapie, Uitg. Acco, Leuven 2006.

> binnenwereld

HONDEN VLIEGEN DOOR DE RUIMTE

honden.jpgNa de intense gevoelens kwam de verstilling met het beoefenen van Zenboeddhisme vanaf eind 80-ger jaren.
In deze periode verschijnen o.a. honden op het doek, die onbekommerd door het luchtruim zweven boven een wijds landschap. Er zijn nachthonden en daghonden in ongebruikelijke kleurstellingen. Een gevoel van lichtheid, van onderdeel zijn van de wereld en tegelijk van overzicht houden, kreeg zo haast per ongeluk vorm. Op een bepaalde manier is het werk een voortzetting van de beweging van de wapperende vlaggen en gordijnen van weleer. Ook de techniek is weer transparant acryl op ongeprepareerd doek van groot formaat.

> honden

ONTROERING VAN HET LICHT

Rond het jaar 2000 is er een korte periode van ontroering over het licht. Het heeft de emotionele kant van ‘opgelicht’, geraakt te worden door licht, maar ook visueel is het heel interessant zoals de kleurverandering van een voorwerp: wat is de ware kleur eigenlijk? Zoals het uitziet in de zon of in de schaduw? Dat kan zo uiteenlopen. Zo geeft zonlicht een rijkdom aan kleur. Als vorm is schaduw ook interessant. Soms zijn ze vaag, vervloeiend, soms haarscherp.

> licht

WEERBARE NATUUR

Terwijl ik net dacht alleen nog maar fulltime te schilderen, kwam het al gemelde boek (Acco 2006) ertussen. Dat koste veel tijd en creativiteit.
Op zoek naar het vervolg van mijn weg, vond ik in de Alpujarras in Spanje, onder de Sierra Nevada, kleine weerbare vruchtboompjes, en in de Castricumse duinen krom eikenhakhout en andere bomen. Ze maakten een entree in mijn werk in een korte serie van meestal in sumi-e, de Japanse methode van inktschilderen. 2007/8

> bomen

ONTMOETING IN EEN ANDERE WERELD

De bange kinderziel verstopt in een schuur, wordt bevrijd door de sjamaan en diens krachtdier. Mooie beladen beelden. Het licht en de vrijheid daar buiten vragen om hernieuwd vertrouwen in het leven.
Een vriendin sterft. Waar is haar ziel nu? Boven haar geliefde boerenland van Noord-Holland?
Weerzien met een eerste liefde.. Hoe was dat?
De sjamanentrommel helpt voor trance, voor inspiratie. Het koesterende aardse geluid wiegt je en laat je in vertrouwen dromen.
Ontmoetingen tussen dieren en mensen in snelle aquarelschetsen of in grotere kleurige acrylschilderijen zijn het resultaat.

> vreemde ontmoetingen